YALAN VAR (Şiir - İsmail Kara)

YALAN VAR

Baştan sona her yerde

Ağızlarda yalan var.

Eski dürüstlük nerde?

Tepelerde talan var.

Kalmadı hiç ar-haya,

Taptık sanki paraya…

Yüzlerse olmuş kaya,

Tükürseler gülen var.

Tat vermiyor aşımız,

Var mı doğru işimiz?

Hoş değil gidişimiz,

Bu yollarda kalan var.

Değişik bir yol tuttuk,

İnsanlığı unuttuk,

Neden böyle sapıttık?

Elbette ki bilen var.

Sarıldık hep maddeye,

Kalmaz dünya kimseye,

Bu sapkınlık da niye?

Ettiğini bulan var.

İsmail KARA (Karozan)

ÇOCUKLAR AĞLAMASIN (Şiir - İsmail Kara)

ÇOCUKLAR AĞLAMASIN        

Ne zaman

Bir çocuk ağlaması duysam;

Yüreğim burkulur,

Tüylerim diken diken olur.

Öksüz, yetim kalan,

Aç-sefil olan,

Yoksulluktan ölen

Çocukları düşünürüm.

Sonra aklıma gelir savaşlar,

Beynimde bir uğultu başlar,

Gözlerimden akar yaşlar,

Ve savaşların akıttığı kanları,

Aldığı canları düşünürüm.

Sonra insanlara kin kusan,

Silah üreten ve satan,

Servetine servet katan

“Han”ları düşünürüm.

Şu çağda, tüm dünyada

Silahlar sussun, üretimi dursun,

Analar, babalar, çocuklar

Ağlamasın, hep gülsün!

Herkes mutlu olsun!

Ölecekse insanlar;

Eceliyle ölsün!

Ben de istiyorum bir savaş,

Tüm zenginler bir araya gelsin,
El ele versin

Yoksulluğu kökünden yensin!

Silahlara harcanan para bile

Yeter buna…

Lütfen değer versinler insanlığa !

İsmail KARA

F İ L L E R (Şiir - İsmail Kara)

F İ L L E R

Sırtımızdaki kamburlar,

Çoğalmakta gün gün...

Her geçen zamanda

Aranıyor dün.

Öylesine zorlaştı ki,

Kolay değil taşımak

Bu yükleri...

Öylesine ağırlaştı ki yaşamak;

Üstümüzde fil gibi...

Ayaklarıyla ezerler bizi,

Binmişler ensemize,

Göz dikmişler

Bir lokma ekmeğimize,

Hortumluyorlar,

Önlerine ne gelirse...

Büyürken onlar,

Çıkarken tepemize;

Kesiliyor nefesimiz,

Çıkmıyor sesimiz.

Filler, filler, ah şu filler,

Ortalığı süpüren,

Sömüren sefiller!

Yiyin, yiyin!..

Devir sizin devriniz.

Dayanacağız, dayanacağız biz;

Bir gün gelecek,

U-ya-na-ca-ğız biz.

*

İsmail KARA

K A Z ' I M

K A Z ‘ I M

Ben dünyada garip kaz’ım,

Gelen yoldu, giden yoldu.

Hiç dinmiyor sürer sızım,

Gelen yoldu, giden yoldu.

Kimse görmez gördüğümü,

Yanıp yanıp söndüğümü,

Tende kalan tek tüyümü,

Gelen yoldu, giden yoldu.

Karozan’ım halim yaman,

Geliverdi ahir zaman,

Dost elinden aman aman,

Gelen yoldu, giden yoldu.

Karozan (İsmail Kara)

KARANLIK adlı şiirim

KARANLIK

Haramiler sarmış cirit atıyor,

Ortalık toz, duman, yollar karanlık.

Kimlere sarılsam, beni satıyor,

Dostluklar yalanmış, kollar karanlık.

İtibar zamane, düştü paraya,

O bir kara kedi, girdi araya,

Namusu, vicdanı dizdi sıraya,

Arzuhal sulanmış, pullar karanlık.

Çoğumuz ederiz günden şikâyet,

Çenemiz yoruldu bundan nihayet,

Herkesin yaptığı gizli siyaset,

Düzene dolanmış, haller karanlık.

Kimisi keyifle kendinden geçer,

Önünde viskisi, havyarla içer,

Kimi dans ederek havada uçar,

Beyinler bulanmış, diller karanlık.

Garibin cebinde arsızın eli,

Bir gün şapka düşer, görünür keli,

Haksızlık, sömürü ediyor deli,

Bizi kazca yolan eller karanlık.

Karozan diyor ki, bu gün de coştum,

Yokluk içinde hep durmadan koştum,

Hayatın dağları aşılmaz dostum,

Gittiğimiz yollar, beller karanlık.

İNSANLIKTAN İSTİFA EDİYORUM

İNSANLIKTAN İSTİFA EDİYORUM

--İsmail KARA---

İnsanlar ilk çağ, orta çağ, yeniçağ, yakın çağ…

Bunca çağları yaşamış,

Bir yandan birbirine yaklaşmış,

Birlikte yaşamayı öğrenmiş,
Birlikte avlanmış.
Taşı taşa sürterek ateşi,

Sonra demiri bulmuş,

Avını pişirerek yemeyi öğrenmiş.

Amma, gücü yeten yetmeyene dalmış,

Birbirinin elinden yemeğini almış.

Medeniyet merdiveninde tırmanmış,

Bazı şeyleri ayıp saymış,

Giyinmeye, örtünmeye başlamış.

Giderek yarattığı modada,

Teknikte, zirvelere ulaşmış.

*

Eee?

Ulaşmış da ne olmuş?

Fark var mı ilk çağlardan?

Yine bir avuç çıkar için

Yemiyorlar mı birbirlerini?

Yaptıkları silahlarla

Öldürmüyorlar mı kitleleri?

Vahşet sürüyor,

Kan gövdeyi götürüyor.

İnsan, insanı eskisinden daha beter,

Çiğ çiğ yiyor.

Eğer bunlara halâ insan diyorsanız,

Halt ediyorsunuz!

Beni de kaybediyorsunuz.

Çünkü ben sizden ayrılıyor

Ve esefle

İnsanlıktan istifa ediyorum.

*

Oysa şu çağda;

Her yerde sevgi çiçekleri açmalı,

Tüm dünya gül bahçesi olmalı,

İnsanlar; cehennemi değil,

Cenneti ölmeden görmeli…

Zamanı gelince

Huzur içinde, kendi isteği ile ölmeli…

ÜSTÜME GELME DÜNYA

ÜSTÜME GELME DÜNYA

Üstüme üstüme gelme dünya!

Korkunç dişlerini,

Gösterip durma bana…

Azıcık sevimliydin eskiden,

Acayip bir canavara döndün

Şimdi sen…

Biliyorum,

Etmek istiyorsun her yeri dar,

Ama benim koskoca yüreğim,

Koskoca ciğerim var.

Git,

Git başka kapıları çal!

Açsan, halâ doymamışsan,

Kötüleri al!..

Bırak, yeryüzü iyilere kalsın !

Bırak, iyiler ilelebet

Mutlu olsun!

*

İsmail KARA

(19.07.2013)