7 Aralık 2012 Cuma

PİRZOLA










PİRZOLA

Fakiriz baba biliyorum,

Sinirlenmen boşa...

Yaşamak bizim de hakkımız,

El ne giyerse giysin,

Ne yerse yesin...


Madem dünyaya misafiriz,


Biz de bulduğumuzu giyer


Bulduğumuzu yeriz.


Takım elbise 100 liraymış,


30 liraymış bir kilo et,

Umurumda mı sanki...

Sadece gülmek lâzım buna,


Hem biliyorsun ki,


Her kahkaha 


Bir pirzola...
*
İsmail KARA

5 Aralık 2012 Çarşamba

KALKINIYORUZ


KALKINIYORUZ

Kalkınmak kolay değil,
Sabır ister,
Gün, hafta, ay değil;
Yıllar ister.
Kalkınıyoruz,
Düşünün biraz!..
*
Refah dolduracak içinizi,
Vergi yok, rahat yapın çişinizi,
İşsiz misiniz? Bulun işinizi!
Kalkınıyoruz,
Sıkın dişinizi!
Dayanın biraz!..
*
Gelsin mersedes, gitsin mersedes!
Ona binmelidir herkes,
Yerli araba olur mu?
Pes doğrusu, pes!
Kalkınıyoruz,
Yes, yes!..
İnanın biraz!..
*
Fon üstüne fonlarla,
Kıçı yırtık donlarla,
İthal gelir tonlarla,
Kalkınıyoruz,
Dışa giden milyonlarla,
Anlayın biraz!..
*
Paramız pul olmadı,
Bilmeyen kul kalmadı,
Pahalılık bundan değil,
Vatandaşta pil kalmadı.
Kalkınıyoruz,
Vakit henüz gelmedi,
Katlanın biraz!..
*
Bu ne düzen, bu ne kural?
Kendi yağınla kavrulmak mı var?
Borç insanı kamçılar,
Özen, özen sen de al!
Kalkınıyoruz,
Bu bir masal…
Dinleyin biraz!..
*
İsmail KARA

23 Kasım 2012 Cuma

GERÇEK ÖĞRETMEN


GERÇEK ÖĞRETMEN

Öğretmenliğin ilk şartı,
Sevmektir çocukları...
O çiçekleri,
O tomurcukları...
Çünkü onlar
Sevgiyle büyür,
Sevgiyle gelişir
Büyüklere yetişir.
İşte bu sevgi,
Sizde var.
Hem de bir umman kadar.
Bu nedenle siz 
Gerçek bir öğretmensiniz.
Şartın ikincisi,
Candan sevmeli,
Bu kutsal mesleği.
Varsa bunlardan
Yoksun olan
Onun öğretmenliği
Şakadan...
Siz mesleğine âşık olan
Gerçek bir öğretmensiniz.
Siz her yana ışık saçan,
Dünyayı aydınlatan,
Bambaşka bir nursunuz.
Siz insanlık âleminde
Büyük bir gurursunuz.
24 kasımlar değil,
Bütün günler sizin.
Saygımız sonsuz daima
Bizim.
Unutmayız ölene dek,
Elleri hep öpülecek
Büyük insansınız siz,
Çünkü
Gerçek bir öğretmensiniz. 

İsmail KARA(Karozan)

20 Kasım 2012 Salı

S İ G A R A - Ş i i r

S İ G A R A
*
Ey sigara, sigara!
Ne sanırsın kendini?
Dostuz dedin hep bana,
Anlamadım fendini…
*
Ne renk koydun, ne de ses,
Kalmadı bende nefes…
Pes doğrusu, sana pes!
Taşırdın sen bendini.
*
Ağzım, boğazım kurur,
Öksürük tak tak vurur,
Ciğerimi kavurur,
Perişan ettin beni.
*
Gözümde büyür yokuş,
Kalbimse sıkış, sıkış,
Hastalıkla geçer kış,
Sensin bunun nedeni.
*
Dostluğun olmaz olsun!
Saflığım burda kalsın,
Seni düşmanlar alsın,
Terk ettim artık seni.

*
İsmail KARA

17 Kasım 2012 Cumartesi

BU ÜLKE KİMİN?


BU ÜLKE KİMİN?

-----O.Şaik Gökyay'ı anarken---

Bu ülke hayatın zorlu ağında,
Yaşama savaşı verenlerindir. 
Uzaya gidilen atom çağında,
Yokluk sınırına girenlerindir.
*
Bu savaş yüzünden beli bükülen,
Gelir darlığından bir bir dökülen,
Ayağa kalkıp da yine dikilen,
Şaşkınlık içinde duranlarındır.
*
Aklını fikrini geçime takıp,
Hesabı, kitabı ortaya döküp,
Her gün geleceğe umutla bakıp,
Aylarca hayaller kuranlarındır.
*
İşçi, memur, esnaf, emeklisiyle,
Öğrencileri ve saf köylüsüyle,
Duyuramadığı kısık sesiyle,
Hayata göğsünü gerenlerindir.
*
Zor şartlar altında, çok şey başaran,
Emsali bulunmaz destanlar yazan,
Bunların her biri, birer kahraman,
Ölmeden ölümü görenlerindir.
*
Kara'yım ne desem, bilirim azdır,
Bizler sivrisinek, sesimiz sazdır,
Verdiğimiz oylar kimine kozdur,
Milleti yokuşa sürenlerindir.
-
İsmail KARA  



14 Kasım 2012 Çarşamba

UTANÇ (Türkçe-İngilizce)


SHAME

When cat and dog live friendly in this period of time
Men pick on each other unfortunately
While the centuries and civilization have been improving
It looks like humanity is going to regress...
I'm unhappy truly
In feel too ashamed to cats and dogs...

                                                             Ismail KARA

(Translation: Nilüfer Dursun)


UTANÇ

Kediyle köpeğin dostça yaşadığı günümüzde,
İnsanlar halâ birbirini yemekte…
Asırlar ve medeniyet ilerledikçe,
Galiba insanlık gerilemekte…
Doğrusunu isterseniz, üzgünüm ben;
Utanıyorum kedilerden köpeklerden…
  
                                                             İsmail KARA


26 Ekim 2012 Cuma

Barış Güvercinleri


BARIŞ GÜVERCİNLERİ

Eskisi kadar,
Sevgiyle bakmıyor  gözleri
Köhne dünyanın,
Küstü  insanlara…
Bazen silkeliyor,
Bazen boğuyor bizi sulara…
Hele kuşlar, hele kuşlar..?
Eskisi kadar,
Zevkle uçmuyorlar artık.
Bembeyaz barış güvercinlerinin
Rengi bile soldu.
Eskisi gibi zeytin dalı
Taşınmaz oldu.
İnsanlar yesin diye birbirini,
Mermi taşıyacaklar nerdeyse,
Onlar bile öğrendi bizi…
Gül bahçesi etseydik keşke her yeri,
Gerek var mı birbirimizi yemeye?
Savaşıyoruz canavarlar gibi,
Ne diye..?
Şu çağda, insan mıyız biz?
İnsan değilsek eğer,
Neyiz?..

İsmail KARA (26.10.2012)